Onze bingetip: het doodgewone leven van ‘Master of None’ Aziz

Print

In seizoen twee van ‘Master Of None’ dendert de levenstrein van de hippe New Yorker Dev - de stemacteur met zijn drie rare vrienden - gewoon verder, dus passeren thema’s als ‘zoeken naar een lief’, ‘eenzaamheid’ en ‘Wat is nu eigenlijk mijn droomjob?’ de revue. De serie, die bedacht en geschreven is door Aziz Ansari, speelt Dev: een dertigjarige man op zoek naar de belangrijke dingen in het leven. Een beetje als Ansari zelf, dus.

Aan het einde van het eerste seizoen kregen we te zien hoe Dev naar Italië verkaste om er zijn innerlijke zelf te ontdekken. Logischerwijs wordt daar de draad opgepikt in het begin van seizoen twee. En ook hier worden we weer overladen met flinke dosissen foodporn die naar binnen worden geschrokt. Wij als kijker, daarentegen, bleven wat op onze honger zitten. Want er gebeurt zo veel in ‘Master Of None’, maar tegelijk ook bitter weinig. Om nog even in food-termen te blijven: de mayonaise pakt niet altijd. De verhaallijnen blijven niet plakken en er is te weinig om reikhalzend naar uit te kijken. Daarom blijf je als kijker nog al te vaak op je honger zitten.

Wie echter doorbijt, vindt in ‘Master Of None’ wel nog genoeg dingen om van te smullen. Het hele niet-ver-van-mijn-bedgegeven en de subtiele humoristische insteek zitten daar zeker voor iets tussen. Ook het script en het camerawerk verdienen een pluim, maar toch kunnen we de loftrompet niet boven halen. Want na die sterke, overtuigende aflevering volgt er helaas weer een zwakke. Met andere woorden: het niveau is te wisselvallig om van topwerk te kunnen spreken. We achten de kans dat je voor ‘Master Of None’ aan het bingewatchen slaat, dan ook eerder klein.

Bingewatchgevaar: 6/10