Supereditie van Little Waves Festival @ C-Mine Genk

Print
Genk - Vorige zaterdag zagen we in C-Mine een uitzonderlijk, buitenaards goed concert van Steve Gunn, een superbe concert van Grandaddy, héél goeie concerten van Amiral Freebee (solo) en Peter Broderick. Ook waren er nog goede concerten van Amongster en Warhaus. Amber Arcades en Rhinos Are People Too waren redelijk goed (imho). Dat maakt de balans van Little Waves voor mij uitermate positief en ik vond het dan ook met voorsprong de allerbeste aflevering. Pluim voor de perfecte organisatie, zelfs met een uitverkocht huis verliep alles heel vlot, ook het wisselen tussen de zalen.

STEVE GUNN *****
Tijdens het concert van Steve Gunn zat ik op de eerste rij en had dus minder last van mensen die de zaal in en uitliepen (en ik hoorde van andere mensen dat dit wel een beetje stoorde, maar dat hoort nu eenmaal bij festivals, denk ik zo). Jammer genoeg werd Steve Gunn in het begin ook een beetje uit concentratie gebracht door het geluid van in de hal. Hij vroeg dan ook eenmaal om de deuren te sluiten en trachtte voor de rest het soms storende geluid en geroezemoes te negeren. Maar zijn muziek, jongens toch. Dat was buitenaards goed. En echt wel mijn ding. Wat een ongelofelijk virtuoos op gitaar en wat een mooie stem! Steve Gunn verenigde in zich het beste van de Engelse en Amerikaanse folk (rock). Wij hoorden invloeden van en veel verwantschap met de muziek van (even ademhalen) Tim Buckley, Bob Dylan, Fred Neil, Phil Ochs, Eric Andersen, Lou Reed en het zachtere werk van de Velvet Underground, Nico (qua sfeer soms), Tom Verlaine, John Fahey, John Martyn, Bill Fay, Richard Thompson, Nick Drake, Bert Jansch, John Renbourn, ... Ik kan er niet van over hoe goed dit concert was. Tien op tien. Sowieso het beste concert van het jaar 2017 tot nu toe. Exceptioneel! Steve Gunn heeft er in mij een grote fan bij.

Hij begon zijn concert heel rustig en mooi gitaar spelend, bijna meditatief klinkend, opbouwend met de mooiste klanken die een gitaar kan voortbrengen. Hypnotiserend en ontregelend. Denk dat hij pas na vijf of zes minuten begon te zingen, en dan is hij nog gezegend met een mooie, een beetje droef klinkende stem. Dat gaf de muziek een ongrijpbare melancholie mee, die ervoor zorgde dat ik compleet overstag ging voor zijn hemelse muziek. Ik durf me bijna niet voor te stellen hoe goed een concert van Steve Gunn zou kunnen zijn onder ideale omstandigheden, zonder geroezemoes, op en af geloop en met een volledige avondvullende set.
Op de sticker van de cd 'Way Out Weather' die ik kocht stond een citaat van Kurt Vile: "It's impossible to talk about Steve. He's too good! Hearing Steve, I was completely blown away. It made me want to be a part of myself." Wel, zoiets voelde ik ook. Een ander citaat van The Washington Post: "A voice as rich as Tim Buckley or a young Van Morrsion." Ook dat klopt volledig, vind ik.
Kortom: Steve Gunn - allergrootste onderscheiding!

GRANDADDY ****
Een fijn concert zagen we, van deze (bijna) veteranen uit de indie-rock, die hun recentste plaat Last Place, hun eerste sinds elf jaar, kwamen voorstellen. Grandaddy klonk indringend en avontuurlijk, met flink wat bitterzoete melancholie in de muziek, die nog versterkt werd door de mooie filmbeelden op de achtergrond gedurende het hele concert. De mooie beelden, van autostrades, verlaten treinsporen en vooral veel mooie natuur zorgden voor een effect van vervreemding.

De sound was een mooie symbiose van gitaarpartijen en synth-lagen. Zanger-gitarist toetsenman Jason
Lytle heeft een ietwat vlakke maar wel goede stem die wonderwel paste bij hun trance-achtige muziek en versterkte enkel het hypnotiserend effect ervan. Het concert voelde dan ook wat aan als een muzikale trip, met invloeden van onder andere The Beatles en Pink Floyd. Die nogal bezwerende, soms bijna onaardse sound werd neergezet met vijf muzikanten, dikwijls in de vorm van een statige geluidsmuur.

Op zijn sterkste momenten, voor mij de ietwat 'zachtere' songs, was dit ontroerend mooie muziek. Zoals in het prachtige laatste nummer van de set, 'He's Simple, He's Dumb, He’s Pilot', Een van de mooiste momenten van het concert. Nog twee bisnummers, een oud en een nieuw en dan was het gedaan. 'The Boat Was In The Barn' was ook zo’n moment van zeldzame schoonheid.
Grandaddy was superieur, en zelfs nog een tikkeltje beter dan in Brussel vorige woensdag. En als we Jason Lytle mogen geloven, ook beter dan in Rotterdam, want daar was het publiek aan het slapen, naar verluidt. De appreciatie door het publiek was in Genk dan ook overdonderend, en de Jason Lytle liet duidelijk blijken dat hij onder de indruk was van hoe de band in de ‘mini – AB’ Genk onthaald werd. Zeer mooi concert!

ADMIRAL FREEBEE (solo) ****
Superbe wat Tom Van Laere met enkel zijn gitaar (en soms piano) bracht. Hij heeft een bijzonder mooie akoestische sound met prachtig gitaarspel. En songs natuurlijk, daar grossiert hij ook in. Zoals het bijzonder mooi 'Breaking Away (Bustin’ Out)', dat wel enig gefilosofeer bevatte, doch dat wist hij goed te relativeren met de grappige ‘bon mots’ die er tussen gooide. Een performer die het publiek inpakt is hij ook, maar dat wisten we al even.
Nog sterker was het nummer 'Hesitation', dat hij eerst in een gitaarversie bracht, en twee songs daarno in een pianoversie, die zo jazzy en bluesy was dat Dr. John zeker goedkeurend zou knikken moest hij dit horen. Ook het al oudere nummer 'Ever Present' klonk bijzonder fris en patent in zijn akoestische jasje.
Zelfs na de vele Freebee concerten die we al zagen, werden we ditmaal toch nog verrast door Tom Van Laere, die ook solo ons ten zeerste wist van te overtuigen van zijn bijna achteloze klasse op een live podium.

PETER BRODERICK ****
Deze Amerikaanse pianist wist ons in de grote theaterzaal bijzonder te boeien met zijn prachtige pianoklanken en zijn mooie (en soms vervormde en vreemde) stemgeluiden. Sterk was een mooie verstilde versie van 'In A Landscape' van de grote John Cage, niet minder dan een monument in de experimentele en vernieuwende pianomuziek (en ook de minimal music). Door het vrij stille geluidsniveau van dit kwetsbaar mooie pianostuk klonk er soms wat achtergrondgeluid vanuit de foyer door, doch Broderick zei daarvan dat Cage dit zeker zou weten te apprecieren, omdat die wel hield van een onverwachte stoorzender in zijn muziek.
Op zijn best was Broderick in zijn versie van de Ierse (folk)traditional 'As I Rode Out', waarvan hij een hele lange versie speelde, en op een bepaald moment zijn piano verliet, bleef doorzingen, ook toen hij zich door de zaal bewoog en op het laatst zelfs terug het podium opsloop. De verbazing was te lezen op het gezicht van de toeschouwers, wiens aandacht voor de rest van het concert getriggerd was.
Een virtuoze pianist en een mooi en nogal verrassend concert.

AMONGTER ***
Straffe band die ons af en toe aan Deus deed denken. Hun prima nieuwe single 'Trust Yourself To The Water' (ook de naam van hun debuutcd uit 2016) klonk alvast héél erg goed. De vier muzikanten zetten het meermaals op een swingen en dat werd door het publiek zeker gesmaakt.
Indie-rock met overtuigende songs, goeie melodieën en hooks, en een straffe gitaarsound versterkt door wat electronica. Zeker een genietbaar concert.

WARHAUS ***
Maarten Devoldere deed zijn stinkende best om er een energiek late night concert van te maken, en dat lukte hem ook wel. Met 'We Fucked a Flame Into Being' heeft Warhaus een sterke plaat gemaakt tijdens de retraite van Baltahzar.
Met wat invloeden van Nick Cave en Leonard Cohen vond ik ze toch best wel origineel klinken. Veel intensiteit in de muziek ook, Devoldere en ook de gitarist gingen soms als wildemannen tekeer, en het publiek wist dit zeker te waarderen en bleef mooi luisteren tot half een ‘s nachts.
Zeker een heel goed concert, maar de vermoeidheid begon wat door te wegen na zeven andere concerten, en dan neem ik de muziek toch een beetje minder onbevangen op. Wil ik zeker nog eens zien in (voor mij) betere omstandigheden, want dit is best wel een straf muziekproject.

AMBER ARCADES **
Deze Nederlandse band, die we ook al zagen in het voorprogramma van Grandaddy de voorbije week, wist ons niet helemaal te overtuigen. Een soort van ‘droompop/rock’ met een beetje invloeden van The Cure, en een zangeres die klinkt als Chrysta Bell (de beschermelinge van David Lunch). De vijfkoppige band deed zeker zijn best en als ze met nog wat meer sterke songs voor de dag komen, heeft Amber Arcades zeker toekomst.

RHINOS ARE PEOPLE TOO **
Deze zevenkoppige Limburgse band kreeg al een zeer goede pers met hun debuutplaat, maar vond ik niet echt overtuigend. Hoekige en soms swingende sound, met niet altijd even sterke songs. Wil ik toch nog wel eens opnieuw zien bij een volgend concert, want ze hadden soms toch wel hun momenten. Maar waarom in het bijna volledig donker optreden?

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio