“Democratie is als een trein: eenmaal in het station van bestemming, stappen we uit”

Print
“Democratie is als een trein: eenmaal in het station van bestemming, stappen we uit”

Foto: HBvL

De Limburgse politicus Ahmet Koç maakt een comeback. Nadat hij vorig jaar door de sp.a aan de deur werd gezet, heeft hij gewerkt aan een nieuw politiek project, geïnspireerd door de Nederlandse partij Denk. Het succes van die partij, die meteen drie zetels veroverde in het Nederlandse parlement, heeft het provincieraadslid uit Beringen allicht gesterkt in zijn ambitie om bij de lokale verkiezingen van 2018 met een eigen lijst op te komen.

Ahmet Koç zegt dat België nood heeft aan een nieuwe politieke beweging die zich keert tegen sociale ongelijkheid en onverdraagzaamheid en ijvert voor een multiculturele samenleving. De partijen van het establishment hebben daar geen antwoord op, zo vindt Koç. Uit Nederlands onderzoek blijkt dat 50 procent van de jongeren met een migratieachtergrond zich niet verbonden voelt met de samenleving.

Of politieke partijen zoals Denk voor die verbinding zullen zorgen, valt te betwijfelen. Denk koos vooral voor confrontatie en polarisatie, gekruid met de nodige minachting voor de Nederlandse samenleving en opgeleukt met een snuifje demagogie. Zo beschuldigde partijkopstuk Kuzu Nederlandse artsen ervan bij oudere patiënten met een migratieachtergrond sneller de stekker uit te trekken. Het streven naar emancipatie bleek bovendien vooral een dun laagje make-up. De politica van Surinaamse afkomst Sylvana Simons keerde Denk de rug toe toen bleek dat emancipatie niet geldt voor vrouwen en holebi’s. En terwijl de Turkse president Erdogan de Nederlanders voor Nazi’s uitschold, was de erkenning van de Armeense genocide een brug te ver.

Inmiddels blijft Ahmet Koç een passioneel verdediger van de Turkse president Erdogan. Dat zal hem ongetwijfeld stemmen opleveren in conservatieve en nationalistische Turkse middens, maar het zal allicht ook een aantal potentiële kiezers afschrikken. Sinds de staatsgreep werden in Turkije immers duizenden mensen gearresteerd, tienduizenden rechters, ambtenaren en leerkrachten ontslagen, de oppositie buitenspel gezet, de media gemuilkorfd, tientallen journalisten opgesloten. En op 16 april wil Erdogan de democratie afschaffen, zodat hij kan regeren tot hij zoals elke dictator door zijn eigen bevolking wordt afgezet of eenzaam en paranoïde sterft in zijn paleis met 1.000 kamers.

Hopelijk is de nieuwe partij straks uit democratischer hout gesneden, of geldt ook hier de uitspraak die aan Erdogan wordt toegeschreven? “Democratie is als een trein: eenmaal in het station van bestemming, stappen we uit.”