vanmechelen op woensdag

“Verhuizen is een beetje sterven. Maar afscheid van het ene is de geboorte van het andere”

Print
“Verhuizen is een beetje sterven. Maar afscheid van het ene is de geboorte van het andere”

Klopt. Ik heb zonet de oven laten vallen. Kapot. En enkele glazen sneuvelden gisteren in mijn handen. Ook kapot. Verhuizen doet wat met een mens. Het is een emotioneel iets, een tripdown memory lane. Samen met mijn team heb ik de afgelopen twee maanden zitten woelen in wat we de afgelopen zes jaar hebben gerealiseerd, aan de kanaalkom in Hasselt, onder de toren van de gelatinefabriek. Inpakken en opladen. Meer dan tweehonderd ritten maakte onze vrachtwagen richting Genk. Naar onze nieuwe stek, La Biomista, waar we aan het begin van dit nieuwe jaar, pal in de gemeenschap van Zwartberg, onze intrek genomen hebben. Met al onze dieren, stichtingen, plannen en vrienden.

Een titanenwerk was het, en voor mijn fantastische team was het alle hens aan dek. Dag aan dag werden mijn atelier en andere ruimtes in Hasselt iets leger en holler. Het omgekeerde in La Biomista. Het werd er eivol. We moesten zelfs twee ruimtes bijhuren.

Verhuizen is een beetje sterven, zo wil de volksmond. Afscheid van het ene is de geboorte van het andere. Ik zie onze verhuizing meer als een continuïteit. We blijven in de mooie ‘stad’ Limburg, verhuizen enkel van de ene naar de andere wijk. Van het centrum naar de periferie van de stad, met uitlopers naar het Nationaal Park. Dat zovele mensen dit alles hebben mogelijk gemaakt, maakt van mij een blije en hoopvolle mens.

Terwijl ik dit schrijf op ons bureaueiland midden in de voorlopig nog lege ruimte op de eerste verdieping, hoor ik getimmer, gesleep en gedruis van de mannen die beneden alles een nieuwe plek aan het geven zijn. Het klinkt mij als muziek in de oren en de wetenschap dat het deze gasten zijn op wier schouders ik al die jaren heb kunnen staan, is meer dan een troost. Het is de wetenschap dat we samen vliegen naar een doel.

Bij mijn verhuizing van de Open University of Diversity naar Hasselt; zei ik in 2010: “Voor mij is dit een bijzonder moment. Vooral omdat het niet alleen gaat om wat ik gedaan heb, maar ook wat ik ga doen.”

Hetzelfde gevoel heb ik nu, maar in het kwadraat. La Biomista heeft alle potentie en vitaliteit om gedurfde en grensoverschrijdende projecten te laten bloeien samen met iedereen die dat wil. Dat is de toekomst.