Graffiti op zaterdag

Graffiti

Alles hetzelfde

Print

Aflevering nr. 1378 - Nieuwjaarsdag - m’n eerste wandeling van 2017.

In het bos is er sinds gisteren - vorig jaar - niets wezenlijks veranderd. De bomen, verdorde varens, de vijver, alles bleef hetzelfde.

Het zijn enkel mensen die het afgelopen etmaal als iets bijzonders beschouwden, die gefeest hebben, flessen gekraakt en vuurwerk afgestoken. De rest van de wereld heeft het allemaal aan zich laten voorbijgaan.

* * *

In m’n eerste droom van het nieuwe jaar bevond ik me op de campus van een Amerikaanse universiteit - niet de plek waar ik vroeger doceerde. Ik zat in een collegezaal.

Met de snelheid waarmee dingen in dromen kunnen veranderen, merkte ik dat president Obama (!) achter me stond. Hij had zonder dat ik er erg in had m’n smartphone genomen en er een selfie van ons beiden mee gemaakt. Ik was er heel gelukkig mee. Buitengewoon attent van hem.

* * *

Mijn oudste zoon gaat vaak joggen in het bos. Vandaag, op nieuwjaarsdag, vergezelde hij me tijdens m’n ommetje.

Ik vertelde hem over onze wandeling samen op nieuwjaarsdag in het jaar 2000. Hij kende het verhaal nog, maar hoorde het graag opnieuw. Wij waren toen al vroeg op stap, kwamen niemand tegen. Onze medemensen lagen in bed hun roes uit te slapen.

Omdat hij moe werd, droeg ik hem voor de rest van de wandeling op m’n schouders - dat kon toen nog. In de speeltuin waar niemand was, gleed hij een paar keer van de glijbaan, schommelde wat. Op de terugweg stelde hij me het soort vragen waar ik het antwoord op kende – ook dat kon toen nog.

* * *

Mijn vrouw en ik hebben oud op nieuw met ons tweetjes gevierd. Deden we vorig jaar ook. Toen zijn we naar een film gaan kijken. We hadden de zaal voor ons alleen, geen lopende commentaar van buren of luide chipszakjes en popcorn langs de oren. Daarna was er thuis nog genoeg tijd om champagne te laten knallen en sms’jes naar de zonen te sturen.

Dit jaar vierden we op dezelfde manier.

* * *

In m’n droom was het opvallend hoe benaderbaar Obama was. Ik kon praten met de president van Amerika als met een vriend.

Nadat ik ontwaakt was, bleef ik nog lang van de droom nagenieten. Ik moest hem niet in m’n dagboek noteren om hem te onthouden. Wanneer ik maar wil kan ik de beelden nog als een film in m’n geest afdraaien.

* * *

Op oudejaarsavond zijn we op aanraden van onze jongste zoon, die er helemaal ondersteboven van was, naar de film ‘Arrival’ gaan kijken.

Wij vonden hem ook fantastisch. Zo goed, dat we enkele dagen later opnieuw zijn gegaan. Nu zat de zaal vol, chipszakjes en popcorn knetterden langs onze oren, maar het kon ons genot niet bederven.

* * *

Op de eerste dag van het jaar is de wandeling niet anders dan anders. Na de spoorwegovergang loopt het pad langs de Tomatenbeek. Een beetje verderop - bij de vermolmde paaltjes aan de vijver - is het tijd om even te pauzeren om het brede beeld van water en lucht in me op te nemen. Straks stap ik over de boomwortel die er als een wandelstok uitziet, en al jaren half onder de door wandelaars vastgestampte aarde verborgen ligt.

Het is alsof ik dagelijks over hetzelfde uitgerolde tapijt loop, met dezelfde terugkerende patronen. Het doet denken aan een film, maar een die onder m’n voeten loopt. De film is zo goed dat ik dagelijks terug kom kijken.

* * *

Dat de film ‘Arrival’ over ‘aliens’ gaat mag niet afschrikken. Nu ik er goed over heb nagedacht is het eigenlijk in de eerste plaats een verhaal over de liefde van een moeder voor haar kind.

De film gaat ook over moed, communicatie, toekomst en verleden. Terugkerende thema’s op het uitgerolde tapijt van een leven.

* * *

een nieuw jaar –

ik draag nog steeds dezelfde hoed,

en hetzelfde schoeisel

Basho (1644–1694)

* * *

Sinds vorig jaar - gisteren - is er in het bos niets wezenlijks veranderd. De bomen, verdorde varens en een wandelaar die stapt over een wortel die er uitziet als een wandelstok. Alles hetzelfde.

Good luck en tot ziens.

Uw trouwe dienaar, FB

%>