vanmechelen op woensdag

”Haat en racisme vinden steeds vaker de weg naar de muren van Berlijn”

Print
”Haat en racisme vinden steeds vaker de weg naar de muren van Berlijn”

Foto: HBvL

Ik beschouw ze als een van de vrouwen van 2016. Irmela Schramm, een 70-jarige Duitse. Toevallig zag ik op CNN hoe ze door de straten van Berlijn trok, gewapend met krabber, dissolvant en spuitbus. Elke haatgraffiti die ze tegenkwam ging ze te lijf. Nazi-hakenkruizen, racistische slogans, beledigingen en haatboodschappen: ze verdwenen zonder pardon onder de rozerode harten die Schramm uit haar spuitbus toverde. Dat gespuit en gekrab neemt wekelijks gemiddeld 17 uur van haar tijd in beslag. Meer tijd dan vroeger, want de haat en het racisme vinden steeds vaker de weg naar de muren van Berlijn. Vroeger waren het joden, daarna migranten, nu zijn het vluchtelingen die de kop van jut zijn. De slang die haat heet, heeft vele koppen.

Frau Putz beschouwt zichzelf als een politieke poetsvrouw, eentje die de maatschappelijke excessen uit het blikveld wegspuit. En vervangt door een symbool van liefde dat iedereen begrijpt, een hart. Schramm doet dit humanitaire poetswerk al meer dan dertig jaar, ze ruimde al meer dan 130.000 visuele vervuilingen op in zes landen. Met de verwachte gevolgen. Doodsbedreigingen, intimidaties en waarschuwingen van de politie, Polit Putze negeert ze straal.

Schramm is een vrouw met een nobele missie, ze is een voorbeeld. Deze dappere vrouw toont hoe je met erg weinig middelen en een bovenmaatse vastberadenheid het verschil kan maken. In je eentje. Haar acties zijn meer dan symbolisch, ze zijn ook warm en beschermen medeburgers tegen het kwade.

Dat Schramm nu op CNN komt, mag geen verbazing wekken. Het is Kerstmis, tijd van vrede en licht, vergeving en hoop. Meer dan ooit lijkt deze periode vergeven van haat, wrangheid, zurigheid en wrok. Het kerststalincident in Holsbeek is daar een voorbeeld van. De beslissing van enkele politici om geen stal in de publieke ruimte te zetten, mag dan ongelukkig zijn, de stortvloed aan negatieve, woedende en beledigende reacties daarop is verontrustend. Praten doet zoveel meer dan schreeuwen.

Ik denk dat er zoveel meer mensen als Schramm onder ons zijn dan we vermoeden. Mannen en vrouwen die in hun eentje het verschil maken. Voor de klas, op het veld, in de straat. Daarbuiten vind je ze, niet voor de computer. Buiten is het waar we de anderen vinden en leren kennen en begrijpen. Dat kan rond een kerststal zijn, op een buurtfeest, op een wake, een eetfestijn. Met een glühwein, een kop thee, jenever of pint tussen de vingers. En met onze innerlijke poetsvrouw aan het werk die de vuile glazen muren tussen ons en de anderen een fikse make-over geeft. Alleen zo kan iemand als Frau Putz ons besmetten tot warme actie.