"Radio maken is een verslaving"

"Radio maken is een verslaving"

Radio maken is een verslaving

Beringen - De feestmuziek staat al klaar bij Radio Benelux, want op 6 april mag de Paalse zender - alvast wereldberoemd in West-Limburg - dertig kaarsjes uitblazen. Geen geringe prestatie voor een radiozender die in de begintijd vanuit een kolenhok en een tuinhuisje de weg naar de ether moest zoeken. Maar ook een zender waar heel wat ronkende namen uit de journalistiek het vak onder de knie kregen. Voorzitter Achiel Vanhees somt voor de vuist weg een vijftal hoogte- en dieptepunten op van drie decennia radio maken.

Radio maken met een vishengel

Kijk eens aan: een eenvoudige vishengel. Daarmee is het voor Radio Benelux allemaal begonnen. Met die ene hengel annex antenne, een cassettespeler en een primitieve zender werden op de Klitsberg in Paal de eerste liedjes de ether in gestuurd. De eerste ‘echte’ studio’s waren een tuinhuisje en later een kolenkot. De eerste officiële uitzending vond plaats op paasdag 6 april 1980. Die 30 jaar worden op 10 april gevierd met een speciale uitzending tussen 8 en 22 uur.

Dana Winner ziet het niet zitten

State of the art kan je het uitzendhonk van Benelux bezwaarlijk noemen. Toch slagen de radiomakers er geregeld in ‘grote namen’ naar de studio te lokken. “Van rattenvangers tot ministers krijgen we op bezoek”, zegt Achiel Vanhees. “Toen Helmut Lotti in de buurt woonde, wandelde hij makkelijk twee tot drie keer per maand binnen. En Dana Winner heeft hier bij wijze van spreken haar carrière gelanceerd. Ik zie haar nog aan dat tafeltje zitten. Ze sprak van opgeven, want het wilde maar niet lukken met haar zangcarrière. ‘Mag je niet doen. Wij gaan je met de radio steunen’, heb ik haar gezegd. Later heeft ze ook toegegeven dat haar carrière op gang gekomen is dankzij ‘een’ lokale radio. De onze dus”, klinkt het niet zonder trots.

Ook Margriet Hermans herinnert Vanhees zich nog goed, niet zozeer om zangtechnische redenen: “Ik heb haar hond Netje nog moeten optillen. Die was zo dik dat hij het trapje naar de studio niet op kon.”

Radio voor homo’s

In de jaren 80 was Radio Benelux pluralistisch. “Polen; Turken, Italianen, Spanjaarden, Grieken,… Allemaal hadden ze een eigen programma. In die tijd hadden we zelfs al een eigen programma voor homo’s, en een milieuprogramma. Ons succes was ook te danken aan het feit dat we veel info van verenigingen en overheid brachten. Zo was er zelfs iemand die Parijs-Dakar volgde en van ginds verslag uitbracht.”

Andere memorabele momenten: de bewogen debatavond rond de sluiting van de mijn, een grote verkiezingsshow in De Buiting, het feest rond de 5de verjaardag met de Dolly Dots, enz. “We hadden een bus, vier auto’s, promomeisjes,… Toen waren we een hype, nu is het knokken.”

'Den Duits' blaast Benelux weg

Toch klinken bij Radio Benelux niet alleen ‘mooie’ liedjes. De opkomst van Q-music en andere Donna’s heeft de Paalse zender - en het lokale radioland in het algemeen - veel pijn gedaan. Een gevecht van David tegen Goliath. Nog maar te zwijgen over de - hard bevochten - frequenties waarlangs Benelux uitzendt.

“Eind jaren 90 hadden we 103.6 als frequentie gekregen. Maar toen las ik in de krant dat het Waalse Bel RTL ook op die 103.6 de ether in zouden gaan. Wel, die bliezen ons natuurlijk gewoon weg. Wat wil je: zij met 1.000 watt, en wij met amper meer dan 20 watt. Of den ‘Duits’ die vanuit Aken met 20 kilowatt over alles en iedereen gaat. Op het ministerie zeggen ze: ‘ja, maar we zijn niet bevoegd voor die Duitser’. Maar zij geven ons wel die frequentie… We proberen onze radiozender zo goed als kan te runnen. Veel radio’s geven het op. Maar wij niet, wij zijn koppig. Radio maken is verslavend.”

Australiërs live in Paal

Een van de huidige paradepaardjes van Benelux zijn de Durango Sessies: wekelijkse liveoptredens die vanuit het piepkleine cafeetje van het radiostation - alle tafels moeten aan de kant - de ether ingestuurd worden.

”De voorbije 3 jaar hebben we al 325 groepen over de vloer gehad.” Soms grote namen, zoals een Jasper Erkens of de Seatsniffers, en ook buitenlandse bands. “Amerikanen, Australiërs, Engelsen,… Ze blijven komen. We zijn zelf verrast. Nu ja, bij de VRT komen die artiesten vaak niet aan bod. Ze houden het daar toch vaak op een select clubje van gelukkigen. Maar wij kunnen die bands in deze regio dan toch wat bekendheid geven.”

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio