“Niet iedereen kan dit beroep aan”

“Niet iedereen kan dit beroep aan”

“Niet iedereen kan dit beroep aan”

Heusden-Zolder - “Ik had zelf nooit gedacht dat mijn dochters in het familiebedrijf zouden willen stappen”, zegt papa Alex Baers. Maar Anke en Evi werken intussen respectievelijk één en drie jaar als begrafenisondernemer. “En zeggen dat ik vroeger mijn handen voor mijn ogen hield als ik langs de lichamen liep”, zegt Evi.
Ze mogen dan in de zaak zijn opgegroeid, dat wil niet zeggen dat Anke en Evi er altijd van gedroomd hebben om in het familiebedrijf te stappen.

“Ik heb schoonheidsverzorging gestudeerd”, zegt Evi. “Niet echt in de richting, dus. En vroeger was ik toch een beetje bang van de hele zaak. Onze kleine zus Steffie beweerde toen dat zij de boel later wel zou overnemen, omdat Anke en ik dat toch niet zouden durven (lacht). Ik hield zelfs mijn handen voor mijn ogen als ik langs de lichamen liep.”

Awards
Drie jaar geleden kwam ze op andere gedachten. “Toen ging ik met mijn ouders naar een uitreiking van awards voor begrafenisondernemers. En daar dacht ik voor het eerst op een andere manier na over het beroep van mijn ouders: het zou toch wel heel mooi zijn om zo’n prijs te winnen. Zo heb ik mijn drempelvrees een beetje overwonnen.” Evi volgde een cursus. “Dan ben ik bijna twee jaar met papa meegegaan, om te kijken hoe hij bijvoorbeeld een gesprek aanknoopt met de nabestaanden. Want dat is het moeilijkste aan deze job: wat moet je zeggen tegen mensen met verdriet?” Anke vult aan: “Die eerste opvang geeft wel ontzettend veel voldoening. Want zelfs al is iemand lang ziek geweest, een overlijden komt toch altijd onverwacht. Je bent nooit klaar om een geliefde af te geven.”

Emoties
“Hoe leeftijdsgenoten reageren op ons ongewone beroep? Goede vrienden vinden het niet vreemd, die kwamen hier toch al jaren over de vloer”, zegt Evi. “Maar anderen vragen steevast of het niet erg eng is.” Ook de baas van Anke reageerde verbaasd, toen ze een jaar geleden besliste haar zus te vervoegen in de zaak. “Ik werkte in een rusthuis als bejaardenhelpster. Toen hier iemand stopte, heb ik van de ene op de andere dag beslist hier te komen werken. Want ook daar gebeurde het dat iemand die ik twee jaar verzorgd had, overleed. Daar had ik dus al geleerd de emoties van me af te zetten.”

Dat is essentieel als je deze job wilt volhouden, beaamt papa Alex. “Je moet een manier vinden om ermee om te gaan, om je af te reageren. Maar dan nog is het weinigen gegeven. Niet iedereen kan deze job aan. Ik heb Anke en Evi ook nooit meegenomen als het om kinderen ging. Dat wou ik mijn dochters in het begin nog besparen.”

Klanten
En wat vindt Bert, de man van Anke, eigenlijk van haar carrièrewending? “Als zij zich er goed bij voelt, moet ze dit doen. Al heb ik geen plannen om haar voorbeeld te volgen (lacht)”, klinkt het. Zus Evi leerde haar vriend kennen toen ze al in de zaak werkte. “Ik was het dus al gewoon om te zeggen dat ik zelfstandige ben. Maar toen ik mijn vriend vertelde dat ik begrafenisondernemer was, antwoordde hij gewoon: die moeten er ook zijn.”

Ook klanten reageren nooit verbaasd op de jeugdige begrafenisondernemers. “Er zijn natuurlijk wel mensen die naar mij vragen”, vertelt papa Alex. “Maar dat heeft niks met de leeftijd van Anke of Evi te maken, wel met het feit dat de mensen mij al kennen. In dit beroep draait alles toch om het creëren van een vertrouwensband. Ik ben er zeker van dat mensen die nu met hen gewerkt hebben, de volgende keer naar mijn dochters zullen vragen.”

Hanne SLAETS

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio