Zo van die dagen...
29/01
Aflevering nr. 1054 - Twee vrouwen liepen naar de auto die links van me geparkeerd
stond. Ik sloot m’n koffer en zag hoe een van hen iets op haar
achterdeur nauwkeurig begon te bestuderen. Ik schrok toen
de vrouw me beschuldigend aansprak terwijl ze naar haar
deur wees: “Die kras! Hoe is die daar gekomen?”
Waar had ze het over? Ik had de deur die haar kras zou
kunnen veroorzaakt hebben, nooit geopend. Ik stond versteld
van haar vraag, maar voelde toch het verlangen niet in me
opkomen om me kwaad te maken – eigenlijk vond ik haar
beschuldiging bijna grappig. Ik legde uit dat ik met die kras
niets te maken had.
Terwijl ik naar de parkeermeter stapte, zag ik hoe de boze
vrouwenblikken me bleven volgen. Ze leken te beraadslagen
over wat ze konden ondernemen om mijn vandalisme bestraft
te zien. M’n nummerplaat opschrijven? Politie bellen?...
* * *
Jarenlang kon ik er niet naast kijken. Op m’n computerscherm
had ik een papiertje gekleefd met daarop een Japans gezegde
dat ik ooit had gevonden: ‘Elke dag is een goede dag’.
Als normale sterveling ervaar ik mijn dagen zo niet. Een
zonnige vakantiedag aan zee voelt beter dan een dag waarop
je afscheid hebt genomen van een vriend; en een afspraak
bij een met vinnige boren gewapende tandarts is toch wat
anders dan een vrolijk verjaardagsfeestje van de kinderen.
Maar in mijn diepste binnenste leeft de overtuiging dat het
gezegde de waarheid is - ik mis gewoon de wijsheid om dat
nu al zo te ervaren.
* * *
Ik was blij thuis te zijn na een ongezellige dag buiten - guur
weer, ik had er uren file op zitten en het incident met de
dames van de auto met de kras zat me nog een beetje dwars.
Ik verheugde me op de finaleavond van ‘De Slimste Mens’.
Het spelprogramma was nog maar net begonnen of de
telefoon ging. M’n vrouw nam op en riep: “Brand bij je
moeder!” We trokken onze jassen snel aan en renden de deur
uit. Over m’n schouder riep ik nog naar m’n oudste of hij het
programma kon opnemen.
Rond het huis van mijn moeder hing rook. Een brandlucht
deed ons het ergste vrezen. We zochten in alle kamers, maar
konden de brandhaard niet vinden. Was het misschien een
terugslag in de schoorsteen van de brander van de verwarming?
Heb ik thuis ook ooit aan de hand gehad.
Een van ons ging ook eens buiten kijken en ontdekte dat
de vuilniscontainer in brand stond - de rook trok door een
opening in de muur het huis binnen. Iemand had eerder die
dag waarschijnlijk een sigaretje in het vuilnis gegooid. Met
enkele emmers water was het brandje snel geblust.
M’n moeder wat opgelucht. Ze was ook blij dat ze eraan
gedacht had om ‘De Slimste Mens’ op te nemen, zei ze.
Toen we thuiskwamen, was de finale van de quiz bijna afgelopen.
Met de handen over mijn oren en de blik van de tv
afgewend, vroeg ik de zonen om niet te verklappen wat er in
de quiz gebeurd was. Ik wilde het later zelf zien.
Ik sloot mezelf op in mijn bureau en werkte nog wat aan
m’n column. Toen m’n oudste aan mijn deur riep dat het
voorbij en heel spannend geweest was, bleef ik toch nog wat
verder schrijven.
Een half uur later zat het werk erop. Mijn vrouw had net
een dvd in de speler gelegd en begreep niet waarom ik vroeg of ze daarmee kon wachten - waarom kon ik mijn quiz niet
rustig morgen bekijken?
Na een lange dag ontbrak me het geduld om mijn verzoek
diplomatisch te formuleren. Even dreigde m’n vrouw ermee
te verklappen wie gewonnen had als ik zo ongeduldig bleef
doen. Mijn uitleg dat ik niet tot morgen zou kunnen wachten
zonder van het internet, de krant of het nieuws te horen wie
de winnaar was, overtuigde haar.
Tot laat in de nacht bekeek ik het spelprogramma, en leerde
tot mijn genoegen dat de slimste mens dit jaar een vrouw
is. Maar dan ging er iets mis met de opname en miste ik het
slot... Er zijn zo van die dagen...
* * *
Er zijn zo van die dagen... Van het internet leerde ik dat vogelaars
een dwerggors in de buurt van de drukke kanaalbrug
waargenomen hadden. Rare plek voor een zeer zeldzame
vogel die zich in Azië thuisvoelt en het noorden dus wel heel
erg kwijt was.
Het kostte me geen moeite om de vogel te vinden omdat er
een tiental mensen met verrekijkers naar stond te kijken. Heel
bijzonder om het beestje te kunnen observeren.
Een kwartier later liep ik in de stad rond. Ik had mijn fototoestel
mee, maar zat nog te veel in gedachten bij de vogel
uit Azië om veel oog te hebben voor wat me omringde. Tot ik de man met de ‘sacoche’ zag. Merkwaardig hoe hij de last
van zijn vrouw had overgenomen door haar handtas rond
de hals te dragen.
De buit van die dag was goed. Eerst de dwerggors, dan mijn
kiekje van de hulpvaardige man - en dat alles in amper een
half uur tijd! Er zijn zo van die dagen...
* * *
Een jaar geleden kocht ik een nieuwe computer. Ik vond het
scherm te mooi om er papiertjes op te plakken. De wijsheid
dat elke dag een goede dag is, raakte wat op de achtergrond
nu ik het Japanse gezegde niet meer dagelijks onder ogen
kreeg.
Er zijn zo van die dagen... Maar eigenlijk zijn alle dagen
‘zo van die dagen’ - goede zowel als slechte. Want wie kan
er echt oordelen of de ene dag meer heeft ‘opgebracht’ dan
de andere?
De opluchting en dankbaarheid die ik in de ogen van mijn
moeder zag na een ‘slechte’ dag, was uiteindelijk kostbaarder
dan de waarneming van een zeldzame vogel en een leuk
kiekje.
Elke dag... zo ‘een van die dagen’.
Good luck en tot ziens.
Frans BAERT
