Wat eten we vandaag?
05/02
Aflevering nr. 1055 - Het sneeuwde opnieuw. Van die grote, zware vlokken. Al meer dan een maand lang hebben we nu
met sneeuw geleefd. Het opwindende is er vanaf,
zelfs voor de kinderen. De afgelopen week hebben ze al een
aantal sneeuwmannen en -vrouwen gemaakt, maar vandaag
weigerden ze om de productielijn weer in gang te zetten.
Na heel lang aandringen van mij rolden ze de ballen voor
een ultiem exemplaar, om hun vader een plezier te doen. Wat
buitenlucht en lichaamsbeweging is goed voor hen, had ik
geredeneerd.
De geslachtskenmerken van hun nieuwste - en tot nu toe
grootste creatie - waren deze keer onduidelijk omdat er snel
moest gewerkt worden voor het donker werd.
* * *
In een documentaire van ‘National Geographic’ liepen de
leden van een stam van het eiland Tanna - in de Stille Oceaan
- er vrijwel naakt bij. Hun geslachtsdeel hadden ze in een
merkwaardig rieten vlechtwerkje gewikkeld dat eerder de
aandacht op de inhoud vestigde dan voor discretie zorgde.
Na de reclame volgde een brutaal ‘changement de décor’
–de stamleden liepen in winterjassen, met wollen mutsen op
het hoofd. Bleek dat ze naar Engeland gereisd waren in de
hoop om er Prince Philip te ontmoeten. Op Tanna geloven ze
namelijk dat de ‘Duke of Edinburgh’ oorspronkelijk van hun
eiland afkomstig is, en dat hij destijds naar Engeland gehaald
werd om het land te redden. Zij zien de prins als een soort
god. De tijd was nu gekomen om hem terug te halen.
Op het reisprogramma van de stamleden stond een bezoek
aan een kasteel waar ze ook een gesprek hadden met de
kasteelheer. De ‘lord’ luisterde met veel belangstelling naar
het verhaal van de mannen van Tanna en hun hoop om de
echtgenoot van de Koningin te kunnen overtuigen terug naar
Tanna te keren – “Most interesting indeed.”
Een van de stamleden stond een beetje opzij en bewonderde
de jachthond van de lord: “Ziet er verdomd lekker uit!”
* * *
‘De warme balletjes van de koningin, die gaan er maar in, maar
in, maar in; die gaan er maar in, maar in, maar in...’
André Van Duin
* * *
“Eten is kláár!” Ik riep iedereen aan tafel.
“Toch niet opnieuw vis?” protesteerde mijn oudste. “Wéér
kabeljauw zeker?” klaagde m’n jongste.
“Neen, vandaag iets dat jullie nog nóóit gegeten hebben:
‘aardperen’!”
Na de korte stilte die op mijn dramatische aankondiging
volgde, lieten de zonen me weten dat ze te oud geworden zijn
om nog met dat soort grapjes te lachen.
Maar aardperen bestaan écht, legde ik uit. Ik vertelde hoe ik
de schubvormige huid van de knollen had geschild, ze dan in
water gekookt en - in blokjes gesneden - met wat boter in de
pan bruin had gebakken. De smaak ligt tussen die van een
aardappel en een raap. Mijn vrouw en jongste vonden het
heel lekker, mijn oudste was er niet gek van.
In het Engels heten aardperen ‘Jerusalem artichokes’, ‘topinambours’
in het Frans. Ze zijn niet alleen lekker, maar
blijkbaar ook heel gezond, vooral voor diabetici.
* * *
Woelige nacht beleefd. Ik kreeg een carnavalsdeuntje van André
van Duin maar niet uit m’n hoofd. Ik had dat vroeger ook
met een kinderliedje van de jongens: ‘Wát eten we vandaag?
Spaghetti, spaghetti, spaghetti...’ Om gek van te worden.
In een praatprogramma had Van Duin het die avond over
carnavalsliedjes gehad, met bekende nummers zoals: ‘Ik heb
hele grote bloemkolen’; ‘Er staat een paard in de gang’ en
‘Ome Cor heb een drilboor’. De ene tekst al krankzinniger
dan de andere. Maar ‘De warme balletjes van de koningin’
sloeg alles - met de komiek verkleed als gehaktbaldraaiende
koningin. Hilarisch.
Terwijl Van Duin het genre verdedigde, maakte hij een opvallende
opmerking: “Je hoeft er niet in te geloven, maar je moet
er wel achter staan.”
* * *
Interessant boekje aan het lezen van David Eagleman, een
Brits neuroloog. ‘Sum’ bestaat uit veertig verhalen over hoe
een hiernamaals er zou kunnen uitzien.
Het begint met een plek waar onze ervaringen anders beleefd
worden. Alle ogenblikken waarop iets gelijksoortigs gebeurd
is in je leven, worden samengebracht. Zo rij je twee maanden
lang met de auto door de straat voor jouw huis, slaap je dertig
jaar aan een stuk en zit je vijf maanden op het toilet. Drie
weken lang besef je dat je ongelijk hebt. Twee dagen lieg je,
veertien minuten lang beleef je het grootste geluk.
In een ander hiernamaals ziet alles er aanvankelijk hetzelfde
uit als toen je nog leefde. Je staat ’s ochtends op, poetst je
tanden, ontbijt, rijdt naar je werk. Je merkt dat er overal opvallend
minder volk is. De mensen zijn ook veel vriendelijker.
Blijkt een hiernamaals te zijn dat enkel door mensen bevolkt
wordt die je tijdens je leven gekend hebt. Geen vreemdelingen.
Aanvankelijk een prettige ervaring, maar dan...
Terwijl ik Eagleman las, dacht ik aan het beeld dat vroeger
over het hiernamaals opgehangen werd. Rijstpap met gouden
lepeltjes sprak nog tot de verbeelding - uit een tijd toen
iedereen goed wist wat honger was.
Geen enkel van de verhalen in het boekje heeft iets met eten
of met magen vullen te maken. Vandaag geen rijstpap meer
in het hiernamaals, maar beelden die eerder een geestelijke
honger proberen te stillen.
* * *
Terwijl de jongens met hun sneeuwman bezig waren, bleef
onze hond als een gek door de tuin rennen en naar vallende
sneeuwvlokken happen. Zij is de sneeuw nog lang niet beu.
Plots zag ik dat mijn oudste haar naar binnen trok en de deur
sloot zodat ze niet meer de tuin in kon. Hij legde uit dat ze
een vetbol van de vogels had binnengespeeld, mét het plastic
netje. Eerste keer dat ze zoiets doet, denken/hopen wij.
We vragen ons nu af of de andere vetbollen in onze tuin
nog veilig zijn. Als een hond vogelvoer begint te eten, kan je
vanalles verwachten. Geen droge hondenbrokken meer in
het hiernamaals waarvan zij droomt...
Good luck en tot ziens.
Frans BAERT
