Kan dat?

18/12/'09 Aflevering nr. 1048 - Ik had nog nooit Brussel in de sneeuw gezien. Vlak voor het parlementsgebouw ging mijn auto even aan het slippen. De Wetstraat lag spiegelglad.

* * *

Mieke vertelde mij het verhaal een maand of twee geleden. Het kwam van haar pianoleerling die de betrokkenen kende. Onwaarschijnlijk verhaal, maar als het een stadslegende was, zou ik het wel van ergens anders horen, bedacht ik. Dat gebeurde niet. Was het dan toch waar?

Het ging over een koppel waarvan de man niet graag uit huis kwam. Op een dag slaagde zijn vrouw er toch in om hem over te halen een tochtje naar zo’n safaripark te maken waar de wilde dieren vrij rondlopen. Van in zijn auto genoot de man van al het schoons. Misschien moest hij dat wat vaker doen, moet hij gedacht hebben.

Plots stond een giraffe vlakbij. Voor ze er erg in hadden, ging het dier op hun auto zitten! Dergelijke dingen kunnen daar wel eens gebeuren, las ik op het internet. De man kon er niet mee lachen toen hij zag dat het dier een diepe deuk in de neus van zijn auto had achtergelaten. Waarom had hij zich laten overhalen om met zijn vrouw mee te gaan? Nooit meer!

Om hem te troosten en de dag nog te redden, nam zijn vrouw hem mee naar een chique restaurant. Het eten was voortreffelijk en de wijn van de hoogste kwaliteit.

Aan het eind van het maal excuseerde de man zich even. Toen hij terugkwam van het toilet, merkte zijn vrouw dat zijn broek nog openstond. Met rode kaken probeerde hij al zittend zo ongemerkt mogelijk zijn rits te sluiten.

Toen het tijd was om op te stappen, bleek dat hij per ongeluk het tafellaken aan zijn broekrits had vastgemaakt, en sleurde hij het linnen doek met zich mee. Borden, glazen, messen kwamen klaterend op de grond terecht.

Onderweg naar huis kwamen ze tot overmaat van ramp in een file terecht. Kettingbotsing. Terwijl ze wachtten, passeerde een politieagent om te kijken of er nog andere auto’s bij de botsing betrokken waren. Alles in orde, zei onze man. Maar toen de agent de deuk in de neus van de wagen zag, wilde hij weten hoe die er dan kwam. “Oh dat? Schuld van de giraffe,” legde hij uit.

“Meekomen!” beval de agent. De man moest blazen. De agent stelde vervolgens vast dat hij te veel gedronken had. Die goede wijn van het restaurant...

* * *

Op donderdagavond zat ik met mijn zonen in de monsterfile tussen Brussel en Hasselt. Op de radio hoorden we dat het Belgisch record gebroken werd – 510 kilometer file.

Mijn zonen hielden zich kranig – meer dan twee uur deden we erover van Brussel naar Leuven. Niets aan te doen. Ik probeerde ze op te monteren met de opmerking dat het wel bijzonder was dat we erbij waren, bij het verpulveren van het Belgische record. Van de achterbank hoorde ik weinig enthousiaste reacties op mijn interpretatie.

Toen we de grens met Limburg passeerden, lag de snelweg kurkdroog. Geen sneeuw. De zonen hadden zich al verheugd op een partijtje sneeuwbal-gooien en sneeuwman-maken thuis, en waren diep teleurgesteld: “Maar hóe kan zoiets, papa?” De vraag klonk bijna beschuldigend, alsof ik er achter zat. Hoe zou zoiets kunnen?

Maar als ze het in Beijing kunnen dóen sneeuwen... Waarom dan dit niet?

* * *

Dinsdagavond begon het journaal met het nieuws dat het rioolwater van een miljoen Brusselaars al een week lang ongezuiverd in de Zenne terechtkomt. Leeft geen vis meer in dat water. De Brusselse minister pleitte onschuldig, het zuiveringsbedrijf ook.

Ik was nieuwsgierig en zapte om half acht naar het RTBfjournaal. Kwestie van de andere kant van het verhaal ook eens te horen. Ik keek en luisterde van de eerste tot de laatste minuut - géén woord over de milieuramp.

Woensdagavond hetzelfde. De VRT bracht als eerste item een uitgebreid verslag over de catastrofe. De Brusselse minister - iemand van Ecolo dan nog - wist al weken dat dit eraan stond te komen. Toch werd niemand gewaarschuwd, werden er geen preventieve maatregelen genomen. Het rioolwater vervuilde nu ook al Rupel en Schelde, met rampzalige gevolgen voor de visbestanden. Het zal nog jaren duren voor er opnieuw leven in de Zenne komt.

Om half acht zapte ik opnieuw naar de RTBf voor het journaal. Pas na twintig minuten kwam een kort woordje over de milieuramp. De journalist zei er fijntjes bij dat het eigenlijk om een communautaire kwestie ging! Met zijn glimlachje ontkrachtte hij het protest van de milieuspecialisten van de overheid, alsof die zich aan flamingantisme zouden hebben schuldig gemaakt... Het nieuws-item dat er direct op volgde, ging over de niet-benoeming van de drie burgemeesters in de Rand - een voorbeeld van een gebrekkig functionerende democratie in Vlaanderen, volgens de journalist.

De rest van de avond verkeerde ik in een donkere bui. Wat is dat toch met dit land?

Het is erg dat de Brusselse minister in Kopenhagen zat voor de klimaattop van de Verenigde Naties, terwijl in eigen land een milieuramp uit de hand liep. Maar dat die ramp geminimaliseerd werd door het toe te schrijven aan communautair gekibbel...

* * *

Heeft u ook de beelden gezien van de octopus in Australische wateren, die lege kokosnootschalen gebruikt om zich in te verstoppen en sleetje mee te spelen? Tik ‘octopus coconut’ in op YouTube, en u ziet ‘m in actie. Ik was wat jaloers op hem - spelen, grollen en grappen maken in een tropische zee... Zéér intelligent dier.

* * *

In het midden van de nacht hoorde ik op het radionieuws dat het nog altijd file was. Tot vrijdagmiddag bleven de wegen spiegelglad en zat het verkeer potvast. In Limburg, geen sneeuw... “Hoe kan dat, papa?” Ja, hoe kan dat...

Good luck en tot ziens.

ReactiesWat vind jij?

Er zijn nog geen reacties op 'Kan dat?'.