Hoe gaat dit verder?
15/01/'10
Aflevering nr. 1052 - De zonen beleven er plezier aan, dat hun vader volgende week een toets heeft: “En papa, moet jij niet nog wat
studeren?”
Heel vervelend toen mijn oudste me betrapte terwijl ik zat te
blokken met de tv aan. Een gewoonte die dateert van mijn
studententijd in Engeland, toen er in de examenperiode
cricket of snooker op tv was. Het groen van de grasmat en het
snookertafelvilt kalmeerde me, en de zachte commentaarstem
hielp om me niet eenzaam te voelen.
Het toeval wilde dat er deze week ook een snookerkampioenschap
op de BBC te zien is. Precies wat ik nodig had om te
studeren. Mijn vreemde leermethode is niet geschikt voor
iedereen, denk ik. Al jaren vertelde ik m’n zonen dat stilte
noodzakelijk is om goed te blokken. Als ze straks naar de
‘The Simpsons’ kijken, kunnen ze me nog wijsmaken dat ze
ook aan het studeren zijn en dat die beelden hen kalmeren.
Ontluisterend hoe ze alle slechte gewoontes van hun vader beginnen
te kennen... Benieuwd hoe dit verhaal verder gaat...
* * *
Na de les liep ik naar mijn auto. Altijd een grote drukte als
’s avonds iedereen tegelijk naar huis wil. Er vormt zich dan
een lange file, maar er wordt altijd hoffelijk ‘geritst’.
Een eindje verder draaiden alle auto’s naar links - ik volgde.
Aan het volgende kruispunt gingen alleen de wagen voor
me en ikzelf dezelfde andere richting uit. Het viel me na
een aantal kruispunten op hoe we beiden precies dezelfde
richting bleven uitgaan. De weg werd smaller en er lag ook
meer sneeuw. Hij draaide weer naar rechts, ik ook. Hij naar
links, ik ook.
Ik bedacht hoe de chauffeur voor me zich misschien ongerust
maakte dat hij gestalkt werd. Iedereen volgde de afgelopen
dagen het nieuws over de seriemoordenaar van Loksbergen,
een sympathieke man die een psychopaat bleek te zijn - wie
kan je nog vertrouwen? Om een verkeerde indruk te vermijden,
zette ik mijn richtingaanwijzer te vroeg aan, zodat de
chauffeur voor me kon zien dat ik zelf mijn koers koos.
Opnieuw sloegen we samen rechts af, en opnieuw links. Hoe
lang zou dit zo nog verder gaan?
Zelfs in onze buurt bleef de chauffeur nog altijd voor me.
Misschien was hij een buurman? Vreemd dat we beiden
avondles volgden en dit niet van elkaar wisten. Pas toen ik
thuis was, reed hij verder.
* * *
Het lijkt alsof het jaaroverzicht van 2010 nu al wordt volgeschreven.
Eerst het verhaal van de seriemoordenaar uit
Loksbergen, dan de aardbeving in Haïti - er wordt nu al
gesproken van honderdduizend doden. Het jaar is niet goed
begonnen. Hoe gaat dit nog verder?
* * *
De zonen zijn benieuwd hoe ik voor mijn toets zal presteren.
Ze zijn van oordeel dat het wel iets meer dan een voldoende
mag zijn. Toen ik me in september voor de cursus inschreef,
besefte ik niet welke wending dit verhaal kon nemen. Het
wordt spannend!
* * *
Ik bedacht hoe het zou gegaan zijn als de auto thuis was
gestopt. Als ik de chauffeur uit zijn wagen had zien stappen
en de voordeur van ons huis openen. Hij stapt naar binnen en
sluit de deur achter zich. Ik kijk of het huisnummer klopt. Wat
zou ik dan doen? Toch binnengaan? In mijn wagen blijven
zitten? Wegrijden? Hoe gaat dat verhaal verder?
Ik vroeg mijn vrouw wat zij dan zou doen. Na even nagedacht
te hebben, maakte zij deze opmerking: “Maar Frans, zoiets
kán toch niet gebeuren?” Natuurlijk kan zoiets niet gebeuren,
gaf ik toe, maar de vraag was: stel dat?
Na een lange dag kon mijn vraag haar niet bekoren, had zij
geen zin om op mijn uitnodiging in te gaan.
‘Stel dat...’, het soort vraag dat nodig is om een verhaal te
kunnen bedenken. Stel dat een man ’s ochtends opstaat en
merkt dat hij in een kever veranderd is! ‘Kán niet!’ zegt een
nuchter mens daarop. Einde verhaal...
* * *
Een oud-cipier van Guantanamo die berouw had over hoe hij
zijn gevangenen destijds had behandeld, vond op ‘Facebook’
de naam van een van zijn inmiddels vrijgelaten slachtoffers
terug. Brandon Neely stuurde de Britse ex-gevangene een
korte e-mail waarin hij zijn spijt uitdrukte. Shafiq Rasul
verraste Neely door hem terug te schrijven dat het niet zijn
schuld was, maar die van zijn regering. Shafiq Rasul betrok
Ruhal Ahmed - een andere ex-gevangene - bij de briefwisseling.
De drie bleven naar elkaar schrijven.
De BBC organiseerde onlangs een ontmoeting met hen in
Groot-Brittanië. De geschiedenis van Guantanamo kreeg zo
een onverwacht vervolg.
De drie mannen waren na al die jaren bijzonder zenuwachtig
om elkaar te ontmoeten. Brendan Neely bekende dat hij ooit
in de gevangenis een oude man met het hoofd brutaal tegen
de grond geslagen had. De man had geweigerd om geknield
te blijven zitten. Achteraf leerde Neely dat de oude man
geloofde dat hij ging terechtgesteld worden als hij geknield
zat en daarom voor zijn leven had gevochten.
Grote stilte na de bekentenis. Dat Neely de moed had om
zoiets aan hen op te biechten, apprecieerden de mannen
zeer. Het duurde even voor de gesprekken weer op gang
kwamen.
Voor hij weer naar huis vloog, zat Neely met de twee Britten
en hun gezinnen samen in een Indisch restaurant. De
Amerikaan had nog nooit curry gegeten. Er werd gelachen.
Een van de vrouwen met een baby op de arm en een strakke
hoofddoek om, zei: “We are more or less the same sort of
people, aren’t we?”
* * *
Terwijl ik de laatste hand aan deze column leg, hoor ik
op het nieuws dat de conservatieve bisschop van Namen
de nieuwe aartsbisschop van België wordt. Enkele weken
geleden schreef de hoofdredactrice van ‘Le Soir’ - iemand die
Vlamingen rauw lust - dat het voor één keer wijzer zou zijn om
de taalbeurtrol niet te volgen, en dat de nieuwe aartsbisschop
best opnieuw uit Vlaanderen zou komen. Benieuwd hoe dit
verhaal verder gaat.
Good luck en tot ziens.
Dr. Frans BAERT
