Etenstijd

19/03/'10 Aflevering nr. 1060 - Ik riep m’n zoon erbij. Vanuit de keuken volgden we het spektakel dat zich op enkele meters van ons afspeelde. Uit het gras groeide een molshoop - eerst een bergje van niks, enkele minuten later al zo groot als een voetbal.

Dat de mol de plek onder de voederplank van de vogels voor zijn graafproject had gekozen, verbaasde ons. Misschien wilde hij ook een graantje van de vogels meepikken. We hoopten dat hij even zijn snuit zou buitensteken zodat we hem konden bewonderen.

Terwijl de mol zijn werk voortzette, daagden enkele merels op die blijkbaar niet bang waren van de gestaag groeiende berg vlakbij. Klompjes aarde rolden tussen hun poten, maar de anders zo schuwe vogels bleven toch zitten. De reden voor zoveel onverwachte moed werd snel duidelijk. De merels volgden de stuiptrekkingen van de groeiende berg van heel dichtbij om aardwormen die naar boven gestoten werden binnen te kunnen spelen. Een onverwachte feestdis.

Op de kleine plek die wij aandachtig in het oog hielden, was alles alles aan het eten, zo leek het. Vogels pikten graantjes van de voederplank, de merels trokken pieren uit de berg, wormen - die zelf op het menu van de mol en merels stonden - zochten ondergronds naar bladerresten die door het spijsverteringsstelsel van micro-organismen verteerd werden. Eten om te leven.

Enkele dagen geleden met veel belangstelling naar een van de vele kookprogramma’s op de buis gekeken. Ik kook en eet graag en dus volg ik die dingen ook met veel belangstelling. Maar de laatste tijd is het toch een beetje ‘des Guten zu viel’. Het gaat toch ‘maar’ om eten dacht ik bijvoorbeeld, toen ik een bekende kok jonge mensen zag vernederen omdat ze een stuk rog ‘fout’ hadden klaargemaakt.

Een kok in een ander kookprogramma maakte kunstwerkjes van elk bord dat hij serveerde. De man beleefde veel genoegen aan zijn creaties en filosofeerde er ook graag over. Ik kon zijn lyrische ontboezemingen over de kunst van de gastronomie volgen. Leuke televisie. Aan het eind van het programma concludeerde de kok plots: “Eten, dat is toch het belangrijkste dat er is in het leven!”

De zin kwam aan het eind van een aanzwellend betoog waardoor die conclusie haast onvermijdelijk werd. De man was misschien tot een andere slotsom gekomen buiten de context van zijn hartstochtelijk pleidooi. Het is toch duidelijk dat er veel belangrijker dingen zijn in het leven dan eten?

Lady Gaga, ‘Telephone’

Deze week uitgenodigd voor een maal in een restaurant waar de kok wonderlijke kunstwerkjes klaarmaakte. Op onze borden werden dunne sausstreepjes getrokken en piepkleine bolletjes en druppels van vlees en vis gedeponeerd. Een als groene Droste-pastille verkleed hapje bleek van eend gemaakt te zijn, en een gelatineachtig schijfje enkele vierkante centimeter groot bevatte een aantal vissoorten. Het zag er allemaal prachtig uit, maar ik wist eigenlijk nooit precies wat ik in mijn mond stak, bovendien zat er aan een van de bolletjes een vissmaakje en vond ik een aantal dingen niet echt lekker.

Zelfs het dessert stelde teleur - dingen die er als meringue en ijs uitzagen en het spijtig genoeg niet waren, en een luchtig soort schuim met chocoladekleur waarin de smaak van chocolade ontbrak... Vreemd genoeg had ik na dit miniatuurmaal last van een indigestie.

“There’s an old joke - um... two elderly women are at a Catskill mountain resort, and one of ‘em says, “Boy, the food at this place is really terrible.” The other one says, “Yeah, I know; and such small portions.”

Woody Allen, ‘Annie Hall’

Opvallend veel staartmeesjes in de tuin deze winter. Ze lusten het graan en de pinda’s van onze voederplank. Ik stond wat met mijn jongste te kijken. Het viel op hoe een van de vogeltjes lang aan het plastic netje met pinda’s bleef hangen. Toen ik de keukendeur opende, vlogen alle vogels weg, maar een pimpelmeesje bleef bij de pinda’s. Het diertje was in het netje vast komen te zitten. De plastic draad zat verschillende malen om zijn pootje gewikkeld. Vogeltje dood. Een diertje dat bij het begin van een beloftevolle lente door het eten van onze pinda’s aan zijn einde kwam, het stemde m’n jongste en mezelf droevig. Ik heb hem achter in de tuin in een putje begraven.

Mijn oudste toonde belangstelling voor de theaterproductie van ‘La Grande Bouffe’ waarover een korte reportage op tv te zien was: “Daar zou ik graag naar gaan kijken”, zei hij enthousiast. Ik schrok: “Ben je nog wat jong voor,” probeerde ik.

Enkele jaren geleden zag ik de film waarop het stuk gebaseerd werd. Een ervaring die me niet onbewogen liet. De prent uit 1973 gaat over mensen uit een burgerlijk milieu die zich uit verveling dood vreten- een twee uur lang durende opeenvolging van beelden van een handvol mensen die zichzelf volproppen tot ze bijna barsten, die boeren en scheten laten, in plassen diarree liggen en uiteindelijk op de meest afschuwelijke manieren aan hun einde komen. Eten om dood te gaan.

M’n oudste dacht dat hij dood was, de hommel die tussen de bloemblaadjes van de krokus opgekruld zat. Het diertje bewoog niet. Ik stelde hem gerust. Een half uurtje eerder had ik dezelfde hommel in de krokus ernaast zien liggen. Zijn rug vol stuifmeel. Na enkele minuten strekte het suffe beestje de rug. Een teken van leven. Na een lange winter had hij zich tegoed gedaan aan de nectar van de bloem en verkeerde nu in een soort roes. Eten om te overleven.

“Eten, dat is toch het belangrijkste dat er is in het leven”, had de kok aan het eind gezegd.

Maar een mens leeft toch niet om te eten? Eten is om te kunnen leven. En leven, dat is om lief te hebben, om te vergeven, om... om...

Good luck en tot ziens.

Frans BAERT

ReactiesWat vind jij?

Er zijn nog geen reacties op 'Etenstijd'.