Laston & Geo's festivalland (2): Rock Werchter 2010 en Daltons Beachparty
08/07/'10
Deejay zijn heeft zo zijn voordelen (denk aan gratis inkom, gratis drank en gratis groupies) maar jammer genoeg ook één nadeel, je sociaal leven kan er enorm onder lijden. Wanneer onze vrienden afspreken om samen iets te doen, krijgen ze van ons meestal het antwoord dat we weer ergens moeten gaan draaien. Eén weekend per jaar echter houden we onze agenda grotendeels vrij en spreken we met zen allen af op die ene bekende wei van Werchter.
Rock Werchter was dit jaar een festival van superlatieven. Zowel de warmste als de drukst bezochte aller edities. De files op donderdag richting camping waren ongezien en er werd ook nog nooit zoveel gedronken en gegeten. Voor veel commentatoren had het muzikaal echter ook wat meer mogen zijn. De grote hoofdacts zoals Pink, Rammstein, Green Day teerden respectievelijk vooral op hun dure show, vuurwerk en spelletjes met het publiek in plaats van uit te pakken met muzikale klasse. Toch zal zelfs de meest kritische hekelaar moeten toegeven dat er op Werchter editie 2010 ook heel wat moois te zien en te horen viel. In volgend overzicht geven we u graag nog onze persoonlijke top vier mee uit de tientallen acts van editie 2010:
Op vier: Sweet Coffee (Pyramid Marque, zondag 13u25): Normaal gezien kan de 'loungy' house van dit Belgisch producersduo ons niet echt bekoren maar live klonk het toch juist dat ietsje anders. Met 3 zangeressen, 2 MC's en een pak gast muzikanten hadden ze dan ook alles uit de kast gehaald om het Werchter publiek te overtuigen en dat lukte aardig. Was het de enorme hitte of toch nog de drank van de avond voordien maar wij waanden ons toch eventjes op Ibiza of toch ten minste op Blankenberge Plage. De zangeressen moeten duidelijk nog wel op elkaar inspelen maar live vinden wij het in elk geval leuker dan op cd.
Op drie: The Black Keys (Mainstage, zondag, 14u10): Rammelende bluesrock die rook naar ongefilterde diesel, sigaretten en vuiligheid. Heerlijk! Drummer-producer en parttime vogelenschrik Patrick Carney rolde met zijn ogen alle kanten op in onvervalste junkie-stijl maar drumde terzelfdertijd wel de ziel uit zijn lijf. Ook zanger-gitarist Dan Auerbach klonk heel overtuigend. Waar de groep in het begin van het concert rechttoe rechtaan album-versies neerzette, groeide het duo gaandeweg, vooral de potige versies van 'I got mine' en ' She's long gone' zitten in mijn geheugen gebeiteld. Met slechts twee man op het podium zo'n sound neerzetten... wedden dat The Black Box Revelation dit optreden ook gezien heeft?
Op twee: Vitalic (Pyramid Marquee, zondag 23u00 ): De Franse technoheld bediende zich van een verblindend knappe licht-en led-videoshow maar vergat tegelijk niet op de benen en trommelvliezen van de slechts matig gevulde Marquee te mikken. Zijn laatste worp 'Flashmob' klinkt alsof hij uit de koker van discogod Giorgio Moroder kwam, maar live was daar niet veel van te merken. Melodieuze retro werd afgewisseld met steenharde technostampers. Gelukkig voor de planken vloer van de Marquee was dit het laatste optreden daar! Superafsluiter.
Op een: Florence & The Machine (Pyramid Marquee, zaterdag 18u45) : weinig kippenvelmomenten dit jaar, maar dit was er een van. Florence's vurige enthousiasme werkte enorm aanstekelijk op het uitzinnige publiek dat zich zelfs met een stokje door haar liet dirigeren. Daar waar de publieksmennerij uit de poppenkast van Green Day vooral heel fake overkwam, legde deze roodharige hippiepriesteres wel een vertederende oprechtheid aan de dag die alvast mijn gevoelige snaar raakt. Als 'You've got the love' door duizenden kelen wordt meegezongen krijg ik zelfs even een krop in de mijne, slik! Geweldig concert van een prachtige artieste!
Na vier dagen muziek, zon en bier zouden we ook nog vergeten dat we zaterdagnacht verwacht werden op de Beachparty van de Wommelgemse voetbalploeg Daltons. Met ook de Magical Flying Thunderbirds op de affiche wisten we niet juist wat te verwachten maar éénmaal op het tijdelijke en overdekte strand van Wommelgem aangekomen hadden Miguel Wiels, Charles Van Domburg en co de tent al aardig mee. Een zeer gemengd publiek trouwens, met de dertigers aan het podium, de twintigers aan de toog en de tieners in het zwembad. Gelukkig veranderde dit tijdens onze dj set en konden ook de twintigers vooral de hits van het moment en de loeiharde retro die we er af en toe tussen gooiden smaken.
Op Rock Werchter hebben we nooit onze oordoppen moeten gebruiken maar in Wommelgem stond het geluid loeihard en hadden we ze echt nodig. Hiermee willen we nog eens benadrukken dat iedereen die regelmatig naar fuiven en festivals gaat, echt wel best gepersonaliseerde oordoppen laat maken. Dit is een kleine investering die je later echt wel terugverdient.
Volgende week lees je in onze blog een verslag van Beachland op het strand van Blankenberge en van Minefest, een gloednieuw festival aan de mijnsite van Heusden-Zolder.
Galerij
