Dag 2: Pearl Jam vindt Werchter plezant
29/06/'12
Festivalnieuws
Onze journalisten Stef Vanwoensel en Kristof Bohez zijn ook de tweede dag van Rock Werchter van de partij. Op geregelde tijdstippen brengen zij verslag uit vanop de wei.
23:10 - Pearl Jam vindt Werchter plezant
Met songs als Do The Evolution, Got Some, Corduroy en Given To Fly houdt Pearl Jam van bij het begin een grote massa festivalbezoekers te vriend. Die derde stek als headliner in enkele jaren lijkt een band te hebben gekweekt. Voor de main stage staan tienduizenden klaar om zich bijna twee uur onder te dompelen in de compromisloze rock van deze grunge-survivors. En Eddie Vedder leest van een papiertje af dat de groep grote festivals soms corvee vindt. Maar niet Rock Werchter, dat is plezant. Of iets van die strekking, want zijn Nederlands is een beetje roestig.
21:30 - Stilte na de storm
dEUS op het hoofdpodium na Jack White, dat was een weinig dankbare taak, zoals in stilte na de storm. Vooral omdat de klankbalans aanvankelijk wankel afgesteld stond en opener Sirens, uit die nieuwste plaat, helemaal niet de krachtige lokroep van een sirene was. Het publiek stond erbij en keek naar een nochtans enthousiaste Tom Barman, die Instant Street opdroeg aan 'iedereen die ons door dik en dun is blijven steunen.' Welaan dan.
Vanaf Quatre Mains ging het bergop, en bereikte de band meer rijen. Dark Sets In klonk verdomd krachtig, Keep You Close deed z'n naam eer aan. Mogen we tot slot nog meegeven dat die lichtshow onder een heldere hemel weinig bood? Goed: wie Suds & Soda als bis kan bieden, steunen we door dik en dun.
21:10 - Fluisterpop uit Mad Men
Wawasda? Dat die Lana Del Rey een beetje een vreemd madam is, konden we al afleiden uit haar debuutalbum Born to die. Toen ze in de persruimte een platina award in ontvangst kwam nemen voor album Born to die, vielen monden open bij dat torenhoge kapsel. Live lijkt de goed geschminkte Amerikaanse helemaal een personage uit retro-reeks Mad Men, met behalve dat kapsel ook beelden uit oude films en een Elvis uit het archief.
Doodnerveus lijkt ze, maar toch waagt ze zich aan een rondje door het krijsende publiek, dat enthousiast songs als Blue Jeans, Born to die en superhit Video Games begroet. Het klinkt geruggensteund door een rij violen, nogal onzeker, maar ze hierom helemaal afschrijven doen we niet. Benieuwd hoe de toekomst van deze jongedame er uit ziet.
20:30 - Jack Withete blues
Jack White dan. Wat een naam zeg. De man is zo bruin als maar zijn kan. Muzikaal dan, denk die fond de teint even weg. Weet u, we zagen Bob Dylan afgelopen jaar. Jack leek erop, met zijn band strak in het pak en hijzelf, met hoedje, ervoor. En mét het soort energie dat Bob ooit uit zijn gitaar haalde. Beide kanjers tappen blues, country, folk. Alleen is het vat bij White veel verser.
De zonovergoten wei voelde het woestijnzand langs de oren schroeien. Dit was zo'n optreden waarbij elke minuut iets anders bood, van tempo tot piano, maar nooit verveelde. Al helemaal niet toen Seven Nation Army finaal omver blies. De stadionhit groeide uit tot een meezinger voor Werchter -zelfs toen het concert gedaan was. Wauw, Jack. Je kwam, zag bleek en overwon. Met drie 'white stripes' op dat doek achter je.
18:30 - Maak plaats voor Beth Ditto
Een gebroken enkel (zégt ze) weerhield Beth Ditto er niet van om op Rock Werchter het beste uit zichzelf te halen. De indrukwekkende zangeres van Gossip maakte hier paar jaar geleden een slechte beurt met een vermoeid en routineus concert, deze keer had ze er wel zin in. Midden een lange rij herkenbare songs - Move in the right direction, Four letter word, Perfect Job, Standing in the way of control, Heavy Cross en een cover van Talking Heads Psycho Killer - stoeit Ditto met het publiek. Ze leest uitnodigende bordjes en zet ene Ricky (een stalker, of gewoon een dankbaar slachtoffer) op zijn plaats: "Ricky jongen, we hebben hier wel een concert te spelen". Scherpe kantjes heeft deze mix van punk, funk en disco niet meer, maar het hapt wel lekker weg.
15:00 - Loeihard Mastodon
Jeetje, kwam dat hard aan zeg, ook al was het toch al twee uur 's middags. Maar goed, een festival heeft zijn eigen tempo, zijn eigen klok. Het was ochtend toen de Amerikaanse hardrockers van Mastodon het pulp en Justice uit de oren kwamen spelen. Op de eerste rijen veel volk met zwarte shirts en zware koppen. Zo hoort dat. Boven de koppen hield de hemel het midden tussen bewolkt en soms heel even zonnig. Net zo is het met de muziek van Mastodon. Crack the skye. De ene keer het donker ziedende van Slayer, twee riffs later kom je bij het meest melodieuze van Metallica uit. In enkele jaren tijd heeft Mastodon zo een ruim publiek aangesproken. De heren hebben zeker hun plaats op Werchter. Maar niet zo vroeg op het hoofdpodium asjeblief. Dit had nog zoveel impact gehad in een tent.
14:30 - Feestje met Skrillex
Ook de tweede - wat frissere - dag van Rock Werchter gaat van start zonder regen. De hevige stortbuien die gisteravond waren aangekondigd, bleven uit. Verfrissende douches kregen camping en festivalterrein wél nadat de stilte over alle podia was neergedaald. En pas nadat een groot gedeelte van het publiek zich gisteren de ziel uit het lijf had gedanst bij - vooral Amerikaan Skrillex - en het Franse Justice. Zeker die eerste blijkt bijzonder hip bij het party-gerichte publiek, dat er tot ver buiten The Barn een fuifje van maakte. Justice - al stond de groep op het hoofdpodium geprogrammeerd - kon al op wat minder enthousiasme rekenen. En nu schreeuwen de heren van Mastodon zich de ziel uit het lijf. Wie nog sliep, is plots klaarwakker.
Foto's: Joren De Weerdt, Raymond Lemmens
Lees het verslag van gisteren: Dag 1: Bakken en braden in The Barn